اخرین فریاد

به نظر ما، آدمها دو دسته هستند:

یا از من پولدارترن که بهشون میگم مال مردم خور و ...

یا بی پول ترن که بهشون میگم گشنه گدا و ...

یا بهتر از من کار میکنن که بهشون میگم خرحمال و ...

یا کمتر کار میکنن که بهشون میگم تنبل و ...

یا از من سرسخت ترن که بهشون میگم کله خر و ...

یا بی خیال ترن که بهشون میگم ببو و ...

یا از من هوشیارترن که بهشون میگم پرافاده و ...

یا ساده ترن که بهشون میگم هالــو و ...

یا از من شجاع ترن که بهشون میگم بی کله و ...

یا از من محتاط ترن که بهشون میگم بی عرضه و ...

یا از من دست و دل باز ترن که بهشون میگم ولخرج و ...

یا اهل حساب و کتابن که بهشون میگم خسیس و ...

یا از من بزرگترن که بهشون میگم گنده بگ و ...

یا کوچیکترن که بهشون میگم فسقلی و ...

یا از من مردم دار ترن که بهشون میگم بوقلمون صفت و ...

یا رو راست ترن که بهشون میگم احمق ...

کلا معیار همه چیز من هستم و نه حقیقیت!!

بی تفاوت به هرچه هست و نیست..

هر چه بود و نبود..

سکوت میکنم..

فنجان قهوه ام در دستم..

مدتهاست کارم از عادت گذشته

دیگر نه فریاد میزنم,نه به دیوار ها مشت میکوبم,

نه خدا یا بنده ای را صدا میزنم..

شخصیت منو با برخوردم اشتباه نگیر،

شخصیت من چیزیه که من هستم،

اما برخورد من بستگی داره به اینکه :

" تو " کی باشی ...!!!

زندگی میکنم ... حتی اگر بهترین هایم را از دست بدهم!!! چون این

زندگی کردن است که بهترین های دیگر را برایم میسازد بگذار هر

چه از دست میرود برود؛ من آن را میخواهم که به التماس آلوده

نباشد، حتی زندگی را ...!!

اجاق ِ زندگی گرم است ، گاهی سرد !

و گاهی چشمهایت پر ز اشک ، از درد !

گهی داری ، و گاهی در نداری غرق !

و می فهمی خدایی هست ، تنها ، فرد ! 

تو دلمشغول در خویشی ، بیرون آی !

که بینی دهر نامَرد است ، گاهی ، مَرد !

به هر فصل این تُرَنجستان رنگارنگ !

گهی سرخ است ، گَه سبز است ، گاهی زرد !

و میدانم که می دانی بهاری هست !

که شبنم بر دو چشم نَستَرَن آورد !

اگر چون لاله خندانی ، و گر چون ابر گریانی !

نباید برکه شد ، جاری چو دَریا گرد !

تو چون گویی که چون چوگان خورد ، در چرخ !

تأمل کن ، اگر بازنده ای در نَرد !

توکل کن ، دوباره امتحان کن ، هان !

مشو نومید ، اگر هیچ است دستاورد !

-------------------------------------------------------------------------------------

من به خود میبالم که در این عصر یخی،دوستانی دارم همچون برگ گل،نرم و لطیف،چون خورشید گرم وانرژی بخش،و مثال کوه محکم وقابل اتکا.

این شعر هدیه ای است از جناب مهندس الماسی،که به یقین

تاثیر بایسته وشایسته ای بر من داشت.

به سر سلامت گل بود که نوروز را پا گشا شدیم

حلولش مبارک